Zastosowanie: w produkcji wodorotlenku glinu. Wynalazczy wodorotlenek glinu rozdrobniony parą wodną w temperaturze 120–250°C, mieszanina skrapla się i zagęszcza, uzyskując zawiesinę wodną o zawartości substancji stałych od 50 do 300 g/l i tlenku sodu w fazie ciekłej 0,05–5 g/l. Zawiesinę wodną wprowadza się do przesyconego roztworu glinianu, mieszając uzyskany ekstrakt, oddzielając wydzielony wodorotlenek glinu od ługu macierzystego i przemywając. 1 Cp f-kryształy, 1 11., tabela 1.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania wodorotlenku glinu, a konkretnie sposób wytwarzania drobnego wodorotlenku glinu z wodnych roztworów glinianu sodu.

Metoda otrzymywania drobnego wodorotlenku glinu [1], w której proces przebiega dwuetapowo. W pierwszym etapie roztwór glinianu jest neutralizowany kwasem solnym, a powstały wodorotlenek glinu jest wykorzystywany jako zarodek rozkładu przesyconego roztworu glinianu w drugim etapie. W rezultacie powstaje wodorotlenek glinu o strukturze hydrargilitu, który jest wykorzystywany do różnych celów, na przykład do neutralizacji alkalicznego roztworu glinianu. Otrzymany wodorotlenek glinu charakteryzuje się wysoką dyspersją i amorficzną strukturą cząstek, co sugeruje jego wysoką aktywność zarodkową w rozkładzie roztworów glinianu.

Jednakże ta metoda przygotowania zarodka jest możliwa tylko przy użyciu specjalnie przygotowanych, niezawierających zanieczyszczeń roztworów glinianów. W przeciwnym razie powstały wodorotlenek glinu absorbuje zanieczyszczenia z roztworu, co powoduje spadek aktywności zarodka. Ponadto, dzięki wdrożeniu tej metody, ze względu na niską prędkość opadania i filtrację, zarodek wodorotlenku glinu jest podawany na drugi stopień w postaci zawiesiny. W takim przypadku wszystkie sole powstałe w pierwszym stopniu opadają na drugi stopień, zanieczyszczając produkt pierwotny i krążąc w strefie roztworów produkcyjnych.

Najbliższy wynalazkowi do istoty technicznej i osiągniętego efektu jest sposób otrzymywania drobnego wodorotlenku glinu w postaci zarodka wykorzystującego wodorotlenek glinu zmielony do powierzchni właściwej większej lub równej 1 m²/g, podczas gdy nasiona wprowadza się do roztworu glinianu w takiej ilości, że całkowita powierzchnia nasycona jest jego substancją chemiczną, a zatem aktywność nasion jest niska, co wymusza użycie znacznych ilości nasion i wysokie koszty energii w ich przygotowaniu.

Podstawą wynalazku jest opracowanie sposobu otrzymywania zarodkowego wodorotlenku glinu, który zapewni jego wysoką aktywność zarodkową i czystość chemiczną, co w efekcie doprowadzi do zmniejszenia zużycia zasobów materiałowych i energetycznych.

W tym celu zastosowano metodę wytwarzania wodorotlenku glinu, polegającą na zmieleniu zarodków wodorotlenku glinu, zmieszaniu rozdrobnionych zarodków z roztworem przesyconym i ekstrakcji powstałej zawiesiny przez mieszanie, rozdrobniony zarodek wodorotlenku glinu paruje się w temperaturze 120-250^oC. profil kondensacji, kup mieszankę z zawiesiną wody odbiorczej zawierającą 50-300 kg/m³wodorotlenek glinu w proszku, stosowany jako zaszczepiacz.

Odpowiednia zawartość tlenku sodu w fazie ciekłej zawiesiny powinna mieścić się w granicach od 0,05 do 5 g/l.

Mielenie wodorotlenku glinu w parze w temperaturze 120-250^oZapewnia uzyskanie chemicznie czystego wodorotlenku glinu o wysokiej aktywności zarodkowej. Zbadaj liczbę pęknięć, odprysków i występów o strukturze amorficznej.

Określona struktura powierzchni decyduje o jej wysokiej aktywności zarodkowej w przypadku stosowania wodorotlenku glinu jako zarodka.

Maksymalny efekt uzyskuje się przy temperaturze pary w komorze mielącej 120-250^oC.

Gdy temperatura spadnie poniżej 120^oAktywność chemiczna powierzchni rozdrobnionego wodorotlenku glinu jest taka sama jak przy innych metodach mielenia.

Temperatura wzrasta powyżej 250 stopni^oPraktycznie nie zwiększa to aktywności chemicznej powierzchni, jednak rosną koszty energii cieplnej na przygotowanie nasion.

W przypadku zawartości substancji stałych w zawiesinie wodnej uzyskanej po kondensacji mieszaniny parafili, maksymalna aktywność zawiesiny nasion wynosi 50-300 g/l.

Obniżenie zawartości ciał stałych w zawiesinie poniżej 50 g/l nie ma praktycznie żadnego wpływu na jej działanie, jednak w procesie tym pojawia się znaczna ilość wody, co wymaga dodatkowych nakładów na jej odparowanie.

Wzrost stężenia ciał stałych w zawiesinie wodnej powyżej 300 g/l powoduje spadek jej aktywności. Jest to spowodowane spadkiem x, czyli typu kwasowo-zasadowego.

Zawartość tlenku sodu w fazie ciekłej zawiesiny wodnej w granicach 0,05-5 g/l zapewnia jej maksymalną aktywność zarodnikową.

Dolna granica stężenia jest ograniczona zawartością wewnątrzkrystalicznego wodorotlenku glinu, płukanego alkaliami, podawanego do mielenia.

Gdy stężenie tlenku sodu przekracza 5 g/l, aktywność zawiesiny nasion ulega zmniejszeniu na skutek rozpuszczenia amorficznych struktur powierzchni nasion.

Proponowaną metodę wytwarzania wodorotlenku glinu realizuje się z wykorzystaniem produkowanych i stosowanych w krajowych zakładach urządzeń: młynów strumieniowych typu ES-06; SP-1 i innych.

W młynach strumieniowych mielenie odbywa się bez użycia mielników, wykorzystując zasadę rozdrabniania materiału poprzez zderzenie cząstek. Zastosowanie młynów strumieniowych jest niezbędne dla zapewnienia założonych parametrów procesu i uzyskania wymaganego efektu technicznego.

W przypadku boru, zapewnia się chłodzenie przepływającej wody. Chłodzenie wody wytworzonej następuje po skropleniu tej pary i utworzeniu zawiesiny wodorotlenku glinu w wodzie, która po skropleniu jest wykorzystywana w Kea.

Wodorotlenek glinu z leja 1 jest podawany ślimakiem 2 do młyna strumieniowego z rurą przyspieszającą 3. Rury przyspieszające zawierają wodorotlenek glinu, który zwiększa ciśnienie pary. Zderzające się wiązki cząstek zderzają się, kruszą i odprowadzają parę w separatorze odśrodkowym 4. Duże cząstki są zawracane do młyna na Dorisolu, a następnie rozdrobnione do pożądanego rozmiaru, gromadzone w systemie odpylania 5. Strumień parafilii jest schładzany, skraplany, a wodna zawiesina 6 jest skraplana w zagęszczaczu 7, mieszana z przesyconym roztworem glinianu 8 i trafia do reaktora 9, w którym utrzymuje się mieszanie. Po namoczeniu wodorotlenek glinu jest oddzielany od ługu macierzystego w filtrze 10, płukany i przesyłany do odbiorcy.

Porównanie danych z wielu eksperymentów sugeruje, że mielenie wodorotlenku glinu w parze młyna strumieniowego w temperaturze 120–250^oDzięki późniejszemu zastosowaniu wodnej zawiesiny sproszkowanego materiału zawierającego 50–300 g/l substancji stałej w postaci zarodków, zwiększa się wydajność procesu i jakość gotowego produktu dzięki wytwarzaniu chemicznie czystych zarodków o wysokiej aktywności zarodkowej.

Przemysłowy Prime p 1 kg wodorotlenku glinu o średniej wielkości kryształów 40 μm rozdrobnionej pary wodnej w laboratoryjnym młynie strumieniowym. Temperatura pary na wejściu do młyna strumieniowego wynosiła 160°C.^oPrzy ciśnieniu 7 MPa. Temperatura w komorze mielenia 140^oC. Średnia wielkość kryształów po zmieleniu do wielkości 2,0 μm.

Sproszkowany wodorotlenek glinu, wytwarzany w postaci mieszaniny parafilicznej, jest wychwytywany w postaci filmu zawierającego bor. Kondensacja pary wodnej wytwarzanej przez zimną wodę w roztworze zawierającym bor. Po kondensacji przepływający pobrał 10 l zawiesiny zawierającej 100 g/l sproszkowanego wodorotlenku glinu i 0,4 g/l tlenku sodu w fazie ciekłej.

0,04 l zawiesiny wodnej miesza się z 1 l roztworu glinianu zawierającego, g/l: Na₂O_ku130,9; Al₂O₃137,2; Na₂CO₃20,3; NaCl 12,2; Na₂SO₄5,4; węgiel organiczny (Corg.) 12,4. Powstałą zawiesinę umieszcza się w reaktorze i utrzymuje w temperaturze 55°C, mieszając.^oC przez 24 godziny

Stopień rozkładu roztworu glinianu wynosił 50,2% ilości wytworzonego wodorotlenku glinu 109,4, średnia wielkość kryształów w osadzie 3,6 μm, zawartość zanieczyszczeń w wodorotlenku glinu Na₂O 0,42; Fe₂O₃0,021; SiO₂0,018.

Wyniki eksperymentów w proponowanych reżimach, optymalnych i powyżej C, osiąga się przy temperaturze w komorze mielącej 120-250^oPrzy zawartości rozdrobnionego wodorotlenku glinu w zawiesinie wodnej 50-300 g/l i zawartości tlenku sodu w fazie ciekłej zawiesiny wodnej 0,05-5 g/l.

1. METODA wytwarzania WODOROTLENKU GLINU, obejmująca mielenie zarodków wodorotlenku glinu, mieszanie rozdrobnionego zarodka wodorotlenku glinu z przesyconym roztworem glinianu, starzenie powstałej zawiesiny z mieszaniem, Zakład uwalnia wodorotlenek glinu z ługu macierzystego i przemywanie, charakteryzująca się tym, że mielenie wodorotlenku glinu przeprowadza się parą wodną w temperaturze 120 250^oOtrzymaną zawiesinę poddaje się kondensacji i zagęszcza do postaci zawiesiny wodnej o zawartości substancji stałych od 50 do 300 g/l, którą wprowadza się do roztworu przesyconego.

2. Sposób według p. 1, charakteryzujący się tym, że zawartość tlenku sodu w fazie ciekłej zawiesiny wodnej utrzymuje się w zakresie od 0,05 do 5,0 g/l.