Zastosowanie: w produkcji wodorotlenku glinu. Sposób przygotowania: zarodki wodorotlenku glinu są kruszone, a następnie mieszane z roztworem glinianu. Powstałą zawiesinę inkubuje się z mieszaniem i poddaje działaniu dwutlenku węgla. Oddzielenie wodorotlenku glinu od ługu macierzystego. Wodorotlenek glinu jest przemywany.
Wynalazek dotyczy wytwarzania wodorotlenku glinu.
Metoda otrzymywania drobnego wodorotlenku glinu [1], w której proces przebiega dwuetapowo. W pierwszym etapie roztwór glinianu jest neutralizowany kwasem solnym, a powstały drobno zdyspergowany wodorotlenek glinu jest wykorzystywany jako zarodek rozkładu przesyconego roztworu glinianu w drugim etapie.
Wadą tej metody są wysokie koszty spowodowane neutralizacją ługu kwasem, gromadzeniem się zanieczyszczeń w roztworach itp.
Najbliższa niniejszemu wynalazkowi jest metoda [2], w której do produkcji drobnego wodorotlenku glinu jako zaszczepu stosuje się sproszkowany wodorotlenek glinu.
Wadą tej metody jest wysoki współczynnik Wintopo.
Celem wynalazku jest obniżenie jednostkowego kosztu energii poprzez zwiększenie wydajności drobnego wodorotlenku glinu.
Proces karbonizacji, polegający na przetwarzaniu roztworów glinianów dwutlenkiem węgla, jest szeroko stosowany w zakładach produkujących tlenek glinu metodą spiekania. Zastosowanie karbonizacji pozwala uzyskać wysoką wydajność wodorotlenku.
Wielkość ziarna wodorotlenku glinu otrzymywanego w procesie karbonizacji w dużym stopniu zależy od temperatury karbonizacji i składu roztworów glinianów (stężenia alkaliów i tlenku glinu).
Znana jest metoda (Metale lekkie. 1937, Nr 10, S. 8-15) wytwarzania drobnego wodorotlenku glinu metodą karbonizacji, obejmująca przetwarzanie dwutlenku węgla roztworami glinianu ultrakrakera (stężenie 200 g/l) w niskich temperaturach (30oC).
Mimo że metoda ta pozwala na uzyskanie dużej ilości drobnego wodorotlenku glinu, jej zastosowanie jest praktycznie niemożliwe ze względu na trudności techniczne pojawiające się w końcowych etapach procesu: wytrącaniu i płukaniu.
Jednakże przy stosowaniu metody nizkokontsentrirovannye karbonizacja zawodzi.
Wielkość ziaren wodorotlenku glinu otrzymanego w tych warunkach charakteryzowała się niejednorodnym składem i dużą zawartością cząstek grubych.
Wynalazek polega na tym, że w sposobie wytwarzania drobnego wodorotlenku glinu, obejmującym mielenie zarodkowego wodorotlenku glinu, mieszanie go z roztworem glinianu, starzenie powstałej zawiesiny przez mieszanie, oddzielenie wodorotlenku glinu od ługu macierzystego oraz przemywanie, przed oddzieleniem wodorotlenku glinu od zawiesiny ługu macierzystego, traktuje się ją dwutlenkiem węgla.
Badania wykazały, że podczas przetwarzania roztworów glinianu dwutlenku węgla zawierających znaczne ilości ciał stałych, wielkość cząstek jest niemal taka sama.
Podczas przygotowywania rozdrobnionego ziarna w przesyconym roztworze glinianu i starzenia powstałej zawiesiny z mieszaniem powstają duże ilości silnie rozproszonego wodorotlenku glinu. Jednak wydajność uzyskania drobnego wodorotlenku glinu bez dodatkowej obróbki zawiesiny jest niska i zależy od stężenia ługu alkalicznego w roztworze: im wyższe stężenie alkaliów, tym niższa wydajność.
Podczas przetwarzania dwutlenku węgla początkowa zawiesina powstająca w wyniku wodorotlenku glinu jest taka sama jak w przypadku przetwarzania zawiesiny po wstępnym narażeniu, jednak drastycznie zwiększa się wielkość cząstek wodorotlenku glinu.
Metodę tę można zaimplementować wykorzystując istniejący sprzęt.
Metoda ta jest preferowana w zakładach produkujących tlenek glinu w oparciu o technologię spechitelnoj.
Porównanie danych z wielu eksperymentów wskazuje, że przetwarzanie zawiesiny hydratu uzyskanej po wystawieniu mieszaniny roztworu glinianu i rozdrobnionych zarodków krystalizacji na działanie dwutlenku węgla pozwala na uzyskanie drobnego wodorotlenku glinu i zapewnia wysoką wydajność produktu.
PRI me R 1. 0,02 kg wodorotlenku glinu o średniej wielkości cząstek 2,8 μm zmieszano z 1 litrem roztworu glinianu zawierającego, g/l: Na2CMOS 100,8; Al2O3107,4.
Powstałą zawiesinę przepuszczano przez 60oPo ponad 10 godzinach zawartość drobnego wodorotlenku glinu wynosiła 40,4, a średni rozmiar cząstek w osadzie 3,6 μm. Skład fazy ciekłej zawiesiny, mieszaniny Noi, zawierał około 12% CO2.2Czas przetwarzania 6 godzin do zawartości resztkowej tlenku sodu w roztworze po obróbce wynoszącej 5,6 g/l.
Średnia wielkość cząstek w osadzie po oczyszczeniu wynosi 4,8 μm. Wydajność wodorotlenku glinu wynosi 102,5.
PRI mme R 2. 0,02 kg wodorotlenku glinu o średniej wielkości cząstek 2,8 μm zmieszano z 1 litrem roztworu glinianu i natychmiast (bez narażenia) poddano działaniu dwutlenku węgla. Czas trwania obróbki i stężenie CO2w mieszaninie gazów podobnej do przykładu 1.
Wydajność wodorotlenku glinu wyniosła 103,1, a średnia wielkość cząstek w osadzie wyniosła 30,4 μm.
Dlatego też wykonanie powyższej sekwencji operacji: zmieszanie roztworu glinianu z ekstraktem z rozdrobnionych nasion, otrzymana zawiesina, szlam karbonatyzacji przed oddzieleniem wodorotlenku glinu może zapewnić uzyskanie wysokiej jakości drobnego wodorotlenku glinu.
METODA Otrzymywania DROBNOTLENKU GLINU, obejmująca mielenie zarodkowego wodorotlenku glinu, mieszanie go z roztworem glinianu, starzenie powstałej zawiesiny z mieszaniem, oddzielenie wodorotlenku glinu od ługu macierzystego oraz przemywanie,
Czas publikacji: 09.07.2020