Aktywowany tlenek glinu i sito molekularne wyglądają podobnie (oba mają kształt małych, sferycznych kulek), działają w ten sam sposób (adsorbują materiał na poziomie molekularnym) i oba mają właściwości regeneracyjne (można ponownie wykorzystać materiał po osiągnięciu jego maksymalnej pojemności), a mimo to są to dwa zupełnie różne produkty. Pytanie brzmi więc, czym się różnią, skoro mają tak wiele podobieństw?
Dobrym punktem wyjścia jest to, z czego są wykonane. Aktywowany tlenek glinu jest wykonany z tlenku glinu, który jest wysoce porowaty, podczas gdy sito molekularne zbudowane jest z krystalicznych metalicznych glinokrzemianów. Oznacza to, że pory sita molekularnego można formować do określonych rozmiarów, najczęściej 3A, 4A, 5A i 13X, podczas gdy pory aktywowanego tlenku glinu nie mają ściśle określonych rozmiarów. Oznacza to, że sito molekularne może być używane do oddzielania od siebie cząsteczek o określonych rozmiarach, na przykład do usuwania amoniaku ze strumieni gazu ziemnego.
Z punktu widzenia zastosowań, oto czym się różnią. Aktywowany tlenek glinu ma bardzo dużą zdolność adsorpcji wody – może absorbować znacznie więcej wody niż sito molekularne, co czyni go bardzo użytecznym materiałem w sprężarkach powietrza lub w niektórych zastosowaniach związanych z przetwarzaniem gazu ziemnego. Trwałość materiału pozwala mu wytrzymać wysokie ciśnienie i wysoki poziom wilgotności.
Aktywowany tlenek glinu nie jest w stanie adsorbować szerokiej gamy materiałów ani oddzielać od siebie poszczególnych cząsteczek, tak jak sita molekularne, co czyni go nieskutecznym w procesach takich jak dehydratacja etanolu. Dzieje się tak, ponieważ aktywowany tlenek glinu mógłby adsorbować zarówno cząsteczki etanolu, jak i wody, a zatem nie doszłoby do rozdzielenia.
Sito molekularne może nie być w stanie wchłonąć tak dużej ilości wody, ale jeśli zachodzi potrzeba zredukowania ilości wody do bardzo małej, nawet do 0,1 ppm, sito molekularne będzie odpowiednim absorbentem, ponieważ jest to coś, czego inne adsorbenty nie były w stanie zrobić.
Sita molekularne mogą być również używane do oddzielania od siebie określonych cząsteczek, dzięki dostosowaniu wielkości ich porów. Na przykład, można oddzielić wodę od etanolu, a dwutlenek węgla, amoniak i większe węglowodory od strumieni gazu ziemnego, czego aktywowany tlenek glinu nie potrafi lub nie zrobi z taką samą wydajnością.
Czas publikacji: 05.08.2019