გააქტიურებული ალუმინი და მოლეკულური საცერი

გააქტიურებული ალუმინ-ოქსიდი და მოლეკულური საცერი გარეგნულად მსგავსია (ორივე მათგანი პატარა სფერული ფორმისაა), ერთსა და იმავე პროცესს ასრულებენ (მასალას მოლეკულურ დონეზე შთანთქავენ) და ორივეს აღმდგენი თვისებები აქვს (მასალის ხელახლა გამოყენება შესაძლებელია მას შემდეგ, რაც დესიკანტი თავის ტევადობას მიაღწევს), თუმცა ისინი სრულიად განსხვავებული პროდუქტებია. ასე რომ, კითხვა ასეთია, ამდენი მსგავსების მიუხედავად, რით განსხვავდებიან ისინი?

კარგი საწყისი წერტილია ის, რისგანაც ისინი მზადდება. გააქტიურებული ალუმინ-ოქსიდი მზადდება მაღალი ფორიანობის ალუმინის ოქსიდისგან, ხოლო მოლეკულური საცერი დამზადებულია კრისტალური ლითონის ალუმინ-სილიკატებისგან. ეს ნიშნავს, რომ მოლეკულურ საცერზე არსებული ფორების ფორმირება შესაძლებელია კონკრეტული ზომების მიხედვით, რომლებიც ყველაზე ხშირად გვხვდება, როგორც 3A, 4A, 5A და 13X, მაშინ როდესაც გააქტიურებული ალუმინ-ოქსიდის ფორებს არ აქვთ კონკრეტულად გაზომილი ზომები. ეს ნიშნავს, რომ მოლეკულური საცერის გამოყენება შესაძლებელია კონკრეტული ზომის გარკვეული მოლეკულების ერთმანეთისგან გამოსაყოფად, მაგალითად, ბუნებრივი აირის ნაკადებიდან ამიაკის მოსაშორებლად.

გამოყენების თვალსაზრისით, აი, რით განსხვავდებიან ისინი. გააქტიურებულ ალუმინს აქვს წყლის ადსორბციის მართლაც ძლიერი უნარი, მას შეუძლია გაცილებით მეტი წყლის ადსორბცია, ვიდრე მოლეკულურ საცერს, რაც მას ძალიან სასარგებლო მასალად აქცევს ჰაერის კომპრესორებში ან ბუნებრივი აირის დამუშავების გარკვეული აპლიკაციებისთვის. მასალის გამძლეობა საშუალებას აძლევს მას გაუძლოს დიდ წნევას და ტენიანობის მაღალ დონეს.

გააქტიურებულ ალუმინს არ შეუძლია მასალების ფართო სპექტრის ადსორბცია ან გარკვეული მოლეკულების ერთმანეთისგან გამოყოფა მოლეკულური საცრებისგან განსხვავებით, რაც მას არაეფექტურს ხდის ისეთ პროცესში, როგორიცაა ეთანოლის დეჰიდრატაცია. ეს იმიტომ ხდება, რომ გააქტიურებულ ალუმინს შეუძლია როგორც ეთანოლის, ასევე წყლის მოლეკულების ადსორბცია და ამგვარად, გამოყოფა არ მოხდება.

მოლეკულურ საცერს შეიძლება არ შეეძლოს იმდენი წყლის ადსორბცია, მაგრამ თუ წყლის ძალიან დაბალ რაოდენობამდე, 0.1 ppm-მდე შემცირება დაგჭირდებათ, მოლეკულური საცერი თქვენთვის სასურველი შთამნთქმელი იქნება, რადგან მოლეკულური საცერის გარდა სხვა ადსორბენტები ამას ვერ ახერხებენ.

მოლეკულური საცერის გამოყენება ასევე შესაძლებელია კონკრეტული მოლეკულების ერთმანეთისგან გამოსაყოფად, მათი ფორების ზომის პერსონალიზაციის გამო. მაგალითად, შეგიძლიათ წყლის გამოყოფა ეთანოლისგან, ხოლო ნახშირორჟანგის, ამიაკის და უფრო დიდი ნახშირწყალბადების გამოყოფა ბუნებრივი აირის ნაკადებისგან, რასაც გააქტიურებული ალუმინი ვერ აკეთებს ან ვერ გააკეთებს იგივე ეფექტურობით.