As diversas substancias empregadas para preparar complexos de vidro denomínanse colectivamente materias primas de vidro. A principal materia prima refírese á materia prima que introduce varios óxidos no vidro para formar o corpo principal da estrutura do vidro, o que determina as propiedades físicas e químicas básicas do vidro. As principais materias primas son area de cuarzo, feldespato, calcaria, dolomita, carbonato de sodio, etc. Estas materias primas xeralmente subministranse en po na actualidade. (1) materias primas de sílice a principal materia prima de sílice é area de sílice (tamén coñecida como area de cuarzo), que se pode dividir en area de sílice natural e area de sílice procesada segundo o seu estado existente na natureza. Debido á complexidade do seu proceso de formación, a composición química da area de sílice natural adoita flutuar moito, pero a súa distribución do tamaño das partículas é relativamente uniforme. Para a calidade da area de sílice natural, débese prestar atención ao control da composición química, a flutuación da composición e o peso mineral refractario. A composición química controla principalmente o contido de Fez 03 e clasifícase e utilízase segundo a súa calidade. A clasificación da calidade da area de sílice aparece na táboa 2-16.2) procesamento de area de sílice O procesamento de area de sílice é mineral en bruto de rocha de cuarzo ou arenito mediante un determinado proceso de procesamento e produción de materias primas silíceas. Debido a que a pureza do mineral de cuarcita ou arenito é xeralmente maior, o contido de impurezas é menor e estable, o grao de area de sílice producida polo procesamento é maior e estable. Non obstante, desde o mineral de cuarcita ou arenito ata a area de sílice dispoñible cun certo tamaño de gran, é difícil controlar o tamaño do gran, polo que o custo é elevado. A area de sílice xeralmente procésase por método húmido, cun certo contido de humidade. A area de sílice é o material máis difícil de fundir. O tamaño das partículas, a distribución do tamaño das partículas e a forma das partículas teñen efectos importantes na mestura, fusión e homoxeneización do composto. A diminución do tamaño das partículas é beneficiosa para a fusión do vidro, pero canto máis fino mellor. O po de area de sílice existirá debido ao clúster, existe un oco granular nun gran número de microburbullas causadas pola dificultade de fusión, ao mesmo tempo. Tamén a presenza de po de area de sílice pode ser prematura e o lote de materiais como o sodio, o calcio e o magnesio pode reaccionar xerando unha densidade e viscosidade da masa fundida primaria, o que facilita a formación dunha capa de material do forno na xerarquía, o que pode provocar a formación doutras materias primas refractarias no lote. A forma dos grans de area é mellor coa forma angular, porque a forma angular da superficie é grande e as oportunidades de contacto do fluxo. No proceso de mestura e transporte, non é doado de colocar en capas. A area de sílice debe comprobarse e aceptarse na zona mineira. O contido de humidade da area de sílice debe controlarse por debaixo do 8 % cando se produce o mineral e por debaixo do 5 % cando se carga a area no taller. O valor de flutuación da humidade é do 0,4 %. A táboa 2-17 mostra os requisitos de calidade das materias primas silíceas. (2) O contido de A12-03 no vidro de botella ordinario é xeralmente do 2,0 % ao 5,0 %. As botellas de vidro de material branco de alta calidade A12-03 están compostas principalmente de alúmina e hidróxido de aluminio para captar, pero reducen os requisitos de calidade do vidro de envase e do vidro de cor. Tamén se pode optar por usar feldespato sódico, feldespato potásico ou feldespato cálcico para atraer. Ao mesmo tempo, o uso de feldespato espectacular A120-3, as partes do feldespato Naz-O ou K2-0 poden substituír parte da cinza de sosa, o que é vantaxoso para o sistema de fusión do vidro. Non obstante, o contido de ferro no feldespato xeral é maior, o Fe2-03 é inferior ao 0,1 %, polo que só se pode usar para vidro de botellas e latas en xeral e non se pode usar para vidro de botellas e latas de grao superior. O feldespato, segundo a súa diferente composición química, pódese dividir en catro partes. tipos de feldespato potásico, feldespato sódico, feldespato cálcico, feldespato bario. Na natureza, hai poucos depósitos individuais dos catro feldespatos, a maioría dos cales están mesturados con outros minerais en diferentes proporcións. A táboa 2-18 enumera os requisitos de calidade para os materiais de feldespato. (3) O Na20, a materia prima do óxido de sodio, é un bo fundente para o vidro. Polo tanto, o contido de Na20 na composición química das botellas e latas de vidro está estreitamente relacionado coas condicións de fusión do vidro, que na actualidade están principalmente no rango do 14% ao 16%. O Na20 no vidro das botellas introdúcese principalmente pola cinza de sodio. A cinza de sodio é un tipo de materia prima química, o seu compoñente principal é o NazCO3. A cinza de sodio divídese en sosa cristalina (Na2CO3·10H20) e sosa calcinada (NazCO3). A maior parte da cinza de sosa utilizada na industria do vidro é sosa calcinada sen auga cristalina, elaborada mediante o método alcalino de amoníaco. A cinza de sosa calcinada é un po branco, facilmente soluble en auga, fácil de absorber a auga do aire e con delicuescencia e apelmazamento, polo que debe almacenarse nun almacén seco. A cinza de sosa é un dos factores máis importantes que afectan o custo do vidro. Para o vidro de botellas débese preferir o álcali pesado. En comparación co álcali lixeiro, o álcali pesado ten boa soltura, higroscopicidade e menos tendencia a voar e formar capas, o que pode mellorar a uniformidade e a velocidade de fusión do composto. Pero as partículas de cinza de sosa demasiado grosas non poden cooperar eficazmente con outros materiais refractarios do material para axudar ao efecto de fusión, o que resultará nunha mestura desigual do propio material e afectará á calidade da fusión e clarificación do vidro, polo tanto, o tamaño das partículas axeitado debe ser de 0,22 a 0,42 mm. O lugar durante moito tempo de carbonato de sodio, que a miúdo contén entre un 5 % e un 8 % de auga, debe ser unha determinación oportuna da humidade cando se usa. A volatilización do carbonato de sodio durante a fusión do vidro é de entre o 0,5 % e o 3,2 %. O carbonato de sodio calcinado adoita conter unha pequena cantidade de NaCl, xa que o Cl é moi activo e a erosión do material refractario é moi grave. A cantidade de carbonato de sodio é grande e a acumulación de Cl na solución de vidro atraeu recentemente a atención da industria. (4) O papel do óxido de potasio (K20) no vidro é similar ao do Na20. Na produción de vidro para botellas e latas, utilízase unha pequena cantidade de K20 para substituír unha pequena parte de Na20, o que pode aumentar o índice de refracción do vidro e mellorar o brillo e a transmitancia dos produtos. A estabilidade química de dous óxidos alcalinos no vidro é mellor que a dun só óxido alcalino. Na proporción dos dous, hai un punto óptimo, o fenómeno é o efecto de base mixta. O efecto do K20 no coeficiente de expansión térmica do vidro é maior que o do Na20. Polo tanto, ao substituír parte de Na20 por K20, débese ter en conta a influencia no coeficiente de expansión térmica do vidro. O K20 no vidro para botellas introdúcese xeralmente calcinando carbonato de potasio. Cando o carbonato de potasio se funde no vidro, a perda volátil de K20 é de aproximadamente o 12 % da súa propia masa. Os requisitos de calidade para o carbonato de potasio son: K2CO3 menos do 96 %, NA2CO40,2 %, KCI+K2SO4 43,5 %, insoluble en auga <0,3 %, auga -3 %. O prezo da potasa é maior que o da cinza de sosa, porque esta, fóra do vidro de botellas e latas, require requisitos especiais, a maioría dos vidros de botellas e latas non usan potasa para extraer óxido de potasio directamente, senón que toman óxido de potasio con feldespato. (5) A introdución de óxido de calcio como materia prima, o óxido de calcio (CaO), no vidro ten a función principal de estabilizador, é dicir, aumenta a estabilidade química e a resistencia mecánica do vidro, pero cando o contido é demasiado alto, pode facer que a cristalización do vidro tende a aumentar e sexa doado que o vidro se volva quebradizo. O contido de Cao no vidro de botellas ordinario é do 7 % ao 11 %, xeralmente non superior ao 12,5 %. O Cao a altas temperaturas pode reducir a viscosidade do vidro, promover a fusión e a clarificación. do vidro, pero cando a temperatura baixa, a viscosidade aumenta moi rapidamente, o que dificulta o moldeo, polo tanto, a cantidade de contido de Cao no vidro, ademais de considerar a influencia do Cao nas propiedades do vidro, tamén se debe considerar o método de moldeo do vidro e outros factores. O vidro con alta forma de Cao debe introducirse rapidamente no forno de recocido, ou o produto é fácil de estourar. Ao fundir vidro de sodio-calcio, é mellor achegarse a 21 con Na₂Ca₂. As principais materias primas utilizadas no vidro de frasco son a pedra calcaria, a calcita e a xiz. A pedra calcaria que contén Fez 03 40,015% utilízase na produción de utensilios e materiais brancos. A pedra calcaria que contén Fez 03 menos do 0,04% utilízase na produción de vidro coloreado. O contido de auga da pedra calcaria debe controlarse a menos do 1 %. Cando a composición do vidro require que o contido de óxido de ferro sexa moi estrito, pódese substituír por calcita, que é moito máis pura que a pedra calcaria, pero tamén moito máis cara. (6) A cantidade de óxido de magnesio (Mgo) na composición química das botellas e latas de vidro é xeralmente inferior ao 2 %. Ao usar Mgo parcial para substituír o Cao parcial, pódese aumentar a viscosidade cando o líquido vítreo está a alta temperatura, pode facer que o vítreo se endureza máis lentamente, facendo que o sexo se alonge, mellorando a propiedade da forma vítrea e reducindo a súa tendencia á cristalización. O calcio, o magnesio e o óxido de metais alcalinotérreos de 2 valencia poden mellorar a estabilidade química do vítreo, evitando que o produto caia nun ambiente húmido durante moito tempo. Fenómeno do mofo. Xeralmente, a cantidade de substitución debe controlarse por debaixo do 3 %, mentres que a cantidade de substitución é superior ao 3 %, o que afectará a fusión e formación do vidro. Adoitaba pensarse que a dolomita e a pedra calcaria fundían partículas finas, pero coa profundización da investigación sobre o mecanismo de lote de vidro a alta temperatura, atopará adsorción de partículas de dolomita interloper arredor das partículas grandes de sílice, impedindo que a area participe na reacción, mentres que as partículas de pedra calcaria máis grosas ao comezo da reacción de silicato non son humedecidas pola fase primaria, o líquido primario pode pasar suavemente a través dos ocos entre a dolomita de gran grande, a pedra calcaria e a area de sílice para humedecerse rodeada, aumentando aínda máis a velocidade de reacción do silicato. Non obstante, na fase posterior, os gases liberados pola súa rápida descomposición e fusión conducen á clarificación e homoxeneización do líquido de vidro. Descubriuse que cando as partículas dos dous aumentan a 2,5 mm, as propiedades de fusión e clarificación do vidro melloran significativamente, e cando o tamaño das partículas é superior a 3 mm, as propiedades de fusión e clarificación do vidro redúcense significativamente. Polo tanto, o límite superior das partículas de dolomita e pedra calcaria debe controlarse dentro dun certo rango. Na actualidade, o uso de dolomita de gran máis grande, pedra calcaria, é unha tendencia. Na produción real, ao calcular a fórmula do vidro, a dolomita úsase para introducir Mgo, e a parte insuficiente de CaO complétase con pedra calcaria ou calcita. Se a composición do vidro non contén Cao, a dolomita non se pode usar para atraer Mgo no vidro, débese escoller carbonato de magnesio para atraer Mg0. Os requisitos de calidade para a dolomita son Mg0 ≥ 20 %, Cao < 32 %, Fe2O3 < 0,15 %. (7) A introdución da materia prima de óxido de bario, o óxido de bario (Bao), como materia prima para o vidro, o Cao e o Mgo é basicamente o mesmo, pero o vidro que contén bario e o vidro que contén Cao teñen un bo brillo e un grao de densidade elevados, polo que xeralmente a composición do vidro de botellas de cor é de 0,5 % a 1 % de Bao para mellorar o brillo do vidro. O Bao pode acelerar a fusión, a clarificación e a prevención da cristalización do vidro, pero cando a dose é demasiado grande, debido á reacción de 2BaO 1002-2BaO2, a clarificación do vidro é difícil e os materiais de crisol e refractarios sofren unha maior erosión. O sulfato de bario natural (BaS04), coñecido como barita, contén unha gran cantidade de flutuacións e o contido de impurezas tamén é elevado, polo que só se usa para que os requisitos de calidade do vidro non sexan elevados. O BaS04 industrial úsase principalmente no flúor. opacidades do vidro e imitación de vidro de xade no vidro das botellas, facendo que o vidro produza un efecto de opacidades relativamente débil. Pero ocorre cando se usa demasiado. Vidro de auga., aos materiais refractarios, crisol, moldeo e calidade do produto para traer unha serie de efectos adversos. Produción de botellas e latas de vidro, Bao xeralmente introdúcese mediante carbonato de bario industrial. Ademais, as materias primas que conteñen bario teñen unha certa toxicidade, na operación de dosificación débese prestar atención á protección. Os requisitos de calidade para o carbonato de bario industrial son BacO3 97%, Fe2O3 40,1% e insoluble en ácido 3%.
Data de publicación: 14 de abril de 2020